Даруйце, што адцягваю Вашу ўвагу ад галоўнага, але вельмі ўжо карціць падзяліцца ўражаннямі, якія назапашваліся больш за трыццаць гадоў. Пачну з самага пачатку...
У сям'і нашага суседа па дачы, што ва ўрочышчы Лісічкі пад Гомелем, Івана Ігнатавіча Сапоненкі ў 1966 годзе нарадзіўся доўгачаканы сын Сяргей. Толькі радасці не было... У немаўляці - цэрэбральны параліч. Спачувальна глядзяць вочы землякоў на бацькоў...
Мне, даволі часта, даводзіцца звяртацца за прафесійнай парадай і дапамогай да Івана Ігнатавіча, выдатнага аўтамеханіка. Побач з ім заўсёды Сяргей, напачатку ў дзіцячай калясцы, а зараз на змайстраваным бацькам трохколавым веласіпедзе-ложку, якім ён навучыўся карыстацца для самастойных прагулак вокол дач. Хадзіць, нешта рабіць рукамі, нават есці ён не можа... Гаварыць навучыўся, але толькі галоснымі гукамі. Бацькі добра яго разумеюць і дапамагаюць суразмоўцам як перакладчыкі. 3 самых першых нашых сустрэч мяне ўражвалі ягоныя вельмі выразныя вочы. Трапныя словы вядомага паэта "тайнапіс вачэй" дакладна адпавядаюць гэтаму назіранню. Увогуле, мне як мастаку, перш чым пісаць партрэт трэба напачатку "расшыфраваць тайнапіс вачэй" асобы, без гэтага нічога вартага не атрымаецца. Вочы Сяргея жывуць сам-насам, асобна ад яго. Калі нашыя вочы сустракаліся, я адчуваў у іх нейкую незразумелую для мяне магутную сілу. Здавалася, што яны трымаюць у сабе нейкае вельмі сумнае і невыказанае пытанне да усіх. I не памыляўся... У мінулым годзе Сяргей падараваў мне зборнік сваіх вершаў "Вершы".
Як?.. Якім чынам?.. Няўжо бацькі запісвалі з ягоных гукаў?.. Не. Ён сам авалодаў камп'ютэрам і выкарыстоўвае яго ў творчых мэтах. Цуд, ды і толькі! Напачатку ён націскаў на клавішы носам... Было нязручна і вельмі цяжка адначасова глядзець на манітор і націскаць патрэбныя клавішы. Іван Iгнатавіч і тут дапамог сыну, сканструяваў адмысловы абруч з доўгай эластычнай "дзюбай". Справа пайшла. Вельмі марудна, але пайшла. Сяргей націскае клавішы камп'ютэра, а той праз экран манітора паказвае твор і калі аўтар яго не спляжыць, выдае праз прынтэр на аркушы паперы, пакідаючы верш у сваёй магутнай памяці для экспанавання ўсім жадаючым праз Інтэрнет. I жадаючыя ёсць! 3 усяго Свету: у ЗША дзяржаўнае радыё транслюе песні на словы Сяргея Сапоненкі, часопісы і газеты розных краін з задавальненнем друкуюць творы Сяргея Сапоненкі, выдавецтва ФРГ выпускае ў свет двухтомнік Сяргея Сапоненкі, па 500 старонак кожны і ўжо ёсць сігнальны экзэмпляр, міжнародная тэлекампанія прапаноўвае стварыць тэлефільм аб ім, паэта Сяргея Сапоненку прынялі ў Міжнародны клуб літаратараў.
Вельмі прыемныя навіны.
Віншуем!!!
Я заўважыў, што зараз вочы яго бацькоў свецяцца гонарам за таленавітага сына...
Але, ўсе гэтыя навіны з-за меж Рэспублікі Беларусь, грамадзянінам якой з яўляецца Сапоненка Сяргей Іванавіч.
Вось і закарцела мне, каб і на Радзіме пачуді пра віртуальны бальшак паэта з магутнай сілай волі і шчырым сэрцам.

* * *

Сяргею Сапоненку

Трапяткая душа
У клетцы...
У клетцы цеснай
I кволай...
Ёй бы спяваць
На ветцы...
Ёй бы лятаць
На волі...
Наканаванаму
Лёсу,
Лёсу свайму
Адмовіў.
Песняй праз
Віртуальнасць
Свет атуліў,
Абумовіў.
Розум знайшоў
Выйсце.
Выйсце, нібы
Адліга...
Мары імкнуцца
У вусце
Назва якому -
Кніга!

Генадзь Говар 2002

Написать отзыв